o Januszu Korczaku – pedagogika zabawy

Janusz KorczakW roku 1979 /1980 zaczęła się moja fascynacja Januszem Korczakiem. Byłam wówczas prekursorką zerówek muzycznych zamiast stresujących dzieci egzaminów wstępnych do PSM I stopnia. Roczna obserwacja w czasie zabawy pozwoliła wyłonić prawdziwe talenty muzyczne (baletowe) jak również plastyczne i aktorskie, gdyż zajęcia korelowałam z plastyką, poezją, dramą, teatrem obrzędowym. Dzieci były współtwórcami i aktorami spektaklów lekcyjnych, poznawały przez skojarzenia obrazowe i personifikację oraz zabawy dramowe nuty i inne pojęcia, przyswajały sobie wiadomości i poznawały prawa rządzące muzyką. Po roku grały z nut i układały własne melodie na instrumentach klawiszowych, a z takich lekcyjnych spektaklów powstawały potem moje książki i sztuki teatralne.

Kiedyś po zajęciach, zaproszona przeze mnie, pianistka i pedagog, prof. Hanna Lachert powiedziała, „że jestem wcieleniem Janusza Korczaka, tylko w spódnicy”. Tak sobie wzięłam te słowa do serca, że od tamtej pory idea korczakowskiej pedagogiki nie opuszczała mnie już na moment (prof. Hanna Lachert, potwierdziła swoje słowa i poparła mój program nauczania i nowatorskie metody w telewizyjnej Cameracie/1980, nagrywanej w Akademii Muzycznej w Warszawie z udziałem min. rektora Akademii Muzycznej im. F. Chopina, prof. zw. dr hab. Andrzeja Rakowskiego (aktualnie przewodniczącego Zespołu Ekspertów Polskiej Rady Muzycznej ds. Muzyki w Szkolnictwie).

Od lat staram się w imię idei Janusza Korczaka, twórcę pedagogiki zabawy, kierować swoje publikacje do szerokiego grona odbiorców: rodziców, nauczycieli i dzieci, dla których moje edukacyjne książki są jak bajki na dobranoc. Zrobiłam wszystko, żeby moje muzyczne bajki dla dzieci, książki, sztuki teatralne i podręczniki cechował korczakowski humanitaryzm, który wynika ze znajomości dziecięcej psychiki. Książki Janusza Korczaka są romantyczne, liryczne napisane z humorem i fantazją.

Podobne są moje kolorowanki muzyczne, wprowadzające najmłodsze dzieci do świata muzycznych kontrastów. Ten świat to: muzyka wesoła i smutna, głośna i cicha, wolna i szybka oraz oparta na wysokich i niskich dźwiękach. Dzieci malują kontrastujące ze sobą obrazki słuchając MUZYKI W KOLORACH. Kolejne zeszyty kolorowanek robionych w różnych technikach odsłonią dzieciom kolejne tajemnice muzycznego świata, w których to książeczkach właśnie pedagogika zabawy odgrywa najważniejszą rolę w ich skutecznej edukacji muzycznej na tym podstawowym poziomie.

Pojęcia muzyczne w całej mojej twórczości występujące pod postaciami dramatu, takimi jak np. czarownik Akord, wróżka Pauza z Doliny Ciszy, czarownica Fermata, królowa Gama, król Pasaż, małe nutki, na trwałe zapadną w świadomości dziecka, które te nazwy i pojęcia zapamiętuje i kojarzy.

Pierwowzorami nutek z naszego świata dźwięków byli mali uczniowie, którzy sami ustanawiali prawa rządzące muzyką. Całą metodę nauczania podstaw muzyki ukryłam w baśniowych opisach w swoich muzycznych książkach edukacyjnych – w Bajce o Piosence i nutkach Zaczarowanym pianinieTeatrze marzeńPorwaniu królewny nutki i Śnie o muzyce… Wszystkie wymienione książki nie są określone w czasie i zawsze mogą być aktualne. W każdej z nich pedagogika zabawy jest kluczem do zrozumienia i trwałego przyswojenia języka muzyki przez małych czytelników.

Janusz Korczak, był legendą liberalnej pedagogiki, lekarzem, pisarzem, pedagogiem, działaczem społecznym i autorem wielu książek w tym kultowego Króla Maciusia Pierwszego i Króla Maciusia na Bezludnej Wyspie oraz twórcą niepowtarzalnej koncepcji Nowego Wychowania, której istotą jest poszukiwanie dziecięcej wolności. Wybitny przedstawiciel inteligencji polskiej żydowskiego pochodzenia, w sierpniu 1942 roku, mimo szansy opuszczenia getta, pozostał ze swymi podopiecznymi i wraz z nimi został wywieziony do obozu zagłady w Treblince gdzie zginął razem z dziećmi w komorze gazowej. Po Januszu Korczaku zostały jego ponadczasowe dzieła, których tematyka jest aktualna do dziś.

Zacytuję kilka zdań, które napisał ten pedagog wszechczasów:

„Są błędy, które dobry wychowawca popełnia tylko raz, a oceniwszy krytycznie nie ponawia ich. Zły wychowawca winę własnych pomyłek przypisuje dzieciom”.

O dzieciach pisał z empatią:

„Pozwólcie dzieciom błądzić i radośnie dążyć do poprawy”.

Idee J.Korczaka przeniknęły do polskiej oświaty ponownie dzięki zmianom ustrojowym 1989r., wpisując się w modele kształcenia i wychowania szkolnictwa niepublicznego.

Korczakowska antropologia pedagogiczna głosi, że świat można zmienić tylko wtedy, gdy zaczniemy zmiany te czynić od naprawiania spraw dzieci.

Marzeniem Janusza Korczaka było stworzenie 

„wielkiej syntezy dziecka, która byłaby nie tylko podręcznikiem gotowych o nim prawd, ile inspiracją i prowokacją dla każdego wychowawcy w poszukiwaniu własnej ścieżki poznawania, rozumienia i współbrzmiącego z potrzebami i zainteresowaniami wychowanka”.

Odpowiedzialni za to są dorośli – nauczyciele i wychowawcy i rodzice. W kontaktach z dzieckiem niezbędna jest empatia i uczenie się od nich, czego od nas dorosłych oczekują, jakie mają pragnienia, potrzeby i próba podejmowania wspólnych działań mających na celu zaspokojenie tych dziecięcych marzeń. Janusz Korczak, kreator takich wartości jak miłość do bliźnich, sprawiedliwość i godność, szacunek, piękno i prawda był prekursorem walki o prawa dziecka, którego zależność od dorosłych często ogranicza jego swobody obywatelskie i hamuje rozwój drzemiących w małym człowieku zdolności.

Słowami: „Kiedy śmieje się dziecko, śmieje się cały świat” zakończę mój wstęp nawiązujący do Janusza Korczaka – światowej ikony pedagogiki.

Leave a Comment

*Required fields Please validate the required fields

*

*

nineteen − three =

 
© 2010 - 2017 Lidia Bajkowska - Wszystie prawa zastrzeżone / All Rights Reserved